Celem zabiegów jest zachowanie zęba przed jego utratą, odbudowa jego pierwotnego naturalnego kształtu, usunięcie zmian kolorystycznych, zamknięcie ubytku zęba. Próchnica jest bardzo rozległą jednostką chorobową.
Począwszy od nieestetycznych plam próchnicowych na zębach, poprzez różnej rozległości ubytki twardych części zębów, aż do całkowitego zniszczenia korony zęba.
Nie leczona próchnica często prowadzi do podrażnienia i uszkodzenia wewnętrznej tkanki zęba jaką jest miazga. Początkowej fazie zapalenia często towarzyszą objawy bólowe, natomiast w bardziej zaawansowanych postaciach może wystąpić nawet obrzęk tkanek miękkich twarzy. Ząb po obumarciu miazgi często zmienia zabarwienie na ciemniejsze ( pogarsza estetykę ), jak i nie przeleczony prawidłowo kanałowo ma wpływ na zdrowie całego organizmu ( jest siedliskiem bakterii i może być ukrytym ogniskiem infekcji ).
Próby zachowania jak najdłużej własnych martwych zębów pacjenta dały początek nowej gałęzi stomatologii zachowawczej – endodoncji.
Współczesną stomatologię zachowawczą, w związku ze stopniem zaawansowania choroby, dzieli się zazwyczaj na trzy ściśle powiązane ze sobą działy:
profilaktykę - zapobieganie powstawaniu próchnicy i paradontozy;
kariologię - leczenie próchnicy prostej (nie powikłanej reakcją ze strony miazgi);
endodoncję - leczenie próchnicy powikłanej zapaleniem, obumarciem lub zgorzelą miazgi.
Zgłaszając się do naszych gabinetów spotkacie się z fachową, rzetelną poradą i pomocą niezależnie od etapu rozwoju choroby próchnicowej dotykającej uzębienie. Zawsze dokładamy wszelkich starań, by proces leczenia przebiegał jak najsprawniej, i jak najskuteczniej.
LECZENIE PRÓCHNICY PROSTEJ
W zależności od stadium rozwoju procesu próchnicowego w leczeniu próchnicy niepowikłanej stosowane są następujące zabiegi:
remineralizacja - w powierzchnię dotkniętą chorobą wcierane są preparaty fluoru; zabieg ten jest skuteczny w bardzo niewielkich i początkowych zmianach;
opracowanie i wypełnienie ubytku próchnicowego - zabieg polega na usunięciu próchnicowo zmienionych tkanek zęba i wypełnieniu ubytku specjalnym materiałem ( założenie
plomby
).
LECZENIE KANAŁOWE
Leczenie endodontyczne (kanałowe), stosowane w przypadku próchnicy powikłanej zapaleniem, martwicą czy zgorzelą (rozpadem) miazgi zębowej, jest nierzadko jedyną i ostatnią szansą na uratowanie zęba.
Stosujemy materiały najnowszej generacji dające trwały i estetyczny efekt. Wszystkie zabiegi na życzenie pacjenta wykonywane są w znieczuleniu. Duże doświadczenie oraz indywidualne traktowanie każdego pacjenta sprawia, iż pacjent czuje się komfortowo w naszych gabnetach.
Twoje zęby mogą być zdrowe i ładne przez lata. Obecna technika dentystyczna daje możliwość wyboru plomby i dostosowania jej do naturalnego koloru zęba.
Przez wiele lat istotnym problemem było stworzenie takiego materiału do wypełnień ubytków w zębach (plomb
), który trwale łączyłby się z tkanką zęba. Materiał taki musi być odporny na nacisk, żucie i ścieranie. Udało się to osiągnąć w latach 50tych, gdy amerykański badacz M.G. Buonocore wynalazł technikę wytrawiania szkliwa zębowego. Dzięki temu uzyskano przyleganie (adhezję) do siebie szkliwa, zębiny oraz wypełnienia.
Obecnie przy wypełnianiu ubytków wykorzystuje się dwie techniki. Pierwsza z nich, bezpośrednia, polega na wypełnieniu ubytku materiałem plastycznym od razu w zębie. Natomiast w technice pośredniej uszkodzony ząb uzupełnia się inlayem, onlayem lub overlayem przygotowanym w laboratorium techniki dentystycznej.
Najpowszechniej do tej pory były stosowane wypełnienia amalgamatowe. Obecnie coraz częściej używa się plomb kompozytowych, zarówno do wypełnień ubytków w zębach przednich, jak i bocznych. Popularne stają się także wypełnienia ceramiczne, bywają też plomby ze złota.
AMALGAMATY
Amalgamat jest stopem metalu (w postaci proszku) zmieszanym z rtęcią. Plomby tego rodzaju wykorzystuje się powszechnie jako wypełnienia refundowane przez NFZ.
Ze względów kosmetycznych nie używa się ich do zębów przednich.
Materiał ten powoduje przebarwienie zęba w miejscu kontaktu wypełnienia z tkanką zęba, co przy kilkuletnich wypełnieniach może utrudniać diagnostykę próchnicy.
Istnieje pogląd, że plomby amalgamatowe są niebezpieczne, ponieważ uwalnia się z nich rtęć. Rzeczywiście, stwardniałe wypełnienia amalgamatowe uwalniają śladowe ilości rtęci, ale po kilku dniach ilość tego pierwiastka jest znikoma. Należy dodać, że uwalnianej rtęci jest o wiele mniej niż podczas przyjmowania jej z... pożywienia.
CEMENTY SZKŁOJONOMEROWE
Ich chemiczne właściwości sprawiają, że dobrze wiążą się z zębiną i uwalniają fluor, dzięki czemu są wykorzystywane w rozległych ubytkach w zębach stałych niedojrzałych i zębach mlecznych. Cementy glasjonomerowe mają jednak pewne wady - trudno się polerują, są nieprzezroczyste i podatne na ścieranie.
KOMPOZYTY
Kompozyty to materiały, które utwardzają się pod wpływem światła o ściśle określonej długości fali świetlnej. W technice dentystycznej do utwardzania stosuje się lampy polimeryzacyjne.
Zastosowanie kompozytów daje możliwość użycia techniki warstwowej (położenie warstwy kompozytu, wymodelowanie, utwardzenie i kładzenie następnej warstwy). Ponadto stomatolog ma więcej czasu na modelowanie powierzchni plomby, jeszcze w stanie plastycznym.
Także porowatość wypełnienia jest znacznie zredukowana. Podczas odbudowy zęba tymi materiałami zaoszczędza się wiele zdrowej tkanki zęba, dzięki temu, że materiał ten nie wymaga stosowania retencji i można go przykleić do płaskiej powierzchni.
Materiały kompozytowe były zazwyczaj wykorzystywane do wypełniania uszkodzeń w przednich zębach. Z czasem powstały kompozyty nowych generacji bardziej wytrzymałe na siły żucia, które także znakomicie sprawdzają się w zębach bocznych. Zdecydowanie zaczynają wypierać amalgamaty, gdyż są bardziej estetyczne.
W celu zamaskowania dużych wypełnień, przebarwień czy anomalii budowy szkliwa (szczególnie na zębach przednich) stosuje się materiały kompozytowe w kolorze dobranym do zęba. Takie zabiegi to licowanie, które polega na zeszlifowaniu 0,5 mm zmienionego szkliwa i nałożeniu materiału kompozytowego.
WARTO WIEDZIEĆ...
Próchnica to choroba twardych tkanek zęba. Główną przyczyną powstawania próchnicy jest płytka nazębna, składająca się z resztek pokarmowych i bakterii, która odkłada się na zębach po każdym posiłku. Bakterie znajdujące się w płytce przekształcają dostarczane w pożywieniu cukry w kwasy, które z kolei powodują ucieczkę minerałów (wapń, fosfor) ze szkliwa. Prowadzi to do osłabienia i uszkodzenia szkliwa, umożliwiając dalszy rozwój próchnicy.
Aby skutecznie zapobiegać rozwojowi próchnicy musimy z jednej strony zadbać o wzmocnienie struktury twardych tkanek zęba, co zapewnia:
odpowiednio zbilansowana dieta (bogata w witaminy i minerały) kobiet ciężarnych i dzieci od urodzenia do momentu zakończenia rozwoju zębów;
profilaktyka fluorkowa: lakierowanie zębów, stosowanie past do zębów i płynów do płukania ust z zawartością związków fluoru, krople i tabletki z fluorem - decyzję o włączeniu ich do diety dziecka zawsze powinien podjąć stomatolog!
lakowanie bruzd zębowych.
Z drugiej strony, jako że bezpośrednią przyczyną próchnicy jest płytka nazębna, główną metodą walki z próchnicą jest systematyczne usuwanie płytki nazębnej.
Cukier dostarczany z pożywieniem jest rzeczywiście niezbędny bakteriom płytki nazębnej do wytwarzania kwasów, a przez to zapoczątkowania procesu próchnicowego. Jednak całkowite wyeliminowanie cukrów z diety jest niemożliwe do osiągnięcia. Warto więc zapamiętać, że dużo większe znaczenie od ilości spożywanych słodyczy ma ich konsystencja i częstotliwość ich przyjmowania (czas przebywania w jamie ustnej).
Najgorsze w skutkach jest częste jedzenie produktów lepkich, oblepiających zęby (cukierki toffi, chipsy, itp.). Nie trzeba więc całkowicie pozbawiać się przyjemności spożywania słodyczy. Ważne, by przestrzegać pory posiłków i ograniczyć pojadanie, a jeśli nie ma możliwości umycia zębów to wystarczy guma do żucia, oczywiście bez cukrów.
Zawsze proponujemy pacjentom leczenie zębów w znieczuleniu, jeżeli zabieg wiązałby się dla nich z dolegliwościami bólowymi. Stopień odczuwania nieprzyjemnych doznań podczas leczenia stomatologicznego zależy w dużej mierze od głębokości ubytku próchnicowego oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta, więc indywidualnie ustalamy dawkę i rodzaj znieczulenia dla każdego pacjenta.